Ο Norfolk Terrier είναι σήμερα μια αναγνωρισμένη ράτσα με τα δικά της πρότυπα, τους δικούς της θαυμαστές και την εντελώς δική της ταυτότητα. Όμως λιγότεροι από εξήντα χρόνια πριν, δεν υπήρχε ο «Norfolk Terrier» ως αυτόνομη ράτσα. Η ιστορία της απόσχισής του από τον Norwich Terrier είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες υποθέσεις στον κόσμο της κινολογίας — μια ιστορία που αρχίζει από τις αγγλικές αγροτικές εκτάσεις του 19ου αιώνα και καταλήγει σε μια επίσημη απόφαση των βρετανικών κινολογικών αρχών το 1964.
Πριν το 1964: Ίδια Ράτσα
Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, ο Norfolk και ο Norwich θεωρούνταν απλώς δύο παραλλαγές της ίδιας ράτσας. Και οι δύο καταγόντουσαν από την Ανατολική Αγγλία, και οι δύο χρησιμοποιούνταν κυρίως για κυνήγι τρωκτικών σε σταύλους και αγροικίες, και οι δύο μοιράζονταν το ίδιο σκληρό, καιρο-ανθεκτικό τρίχωμα και τον ίδιο ζωηρό χαρακτήρα. Η μόνη εμφανής διαφορά — τα αυτιά — δεν κρινόταν αρκετή για να τους διαχωρίσει επίσημα.
Η ράτσα ήταν γνωστή συνολικά ως Norwich Terrier, και τα ζώα με πεσμένα αυτιά συνέχιζαν να συμμετέχουν στις ίδιες εκθέσεις, να αναπαράγονται με τα ίδια κριτήρια και να καταχωρούνται στα ίδια βιβλία γενεαλογίας. Από πρακτική άποψη, πολλοί εκτροφείς δεν έβλεπαν λόγο να αλλάξει αυτό. Η σχέση μεταξύ των δύο τύπων ήταν τόσο στενή που σε μια ίδια ρίχτρα μπορούσαν να γεννηθούν και σκύλοι με όρθια και σκύλοι με πεσμένα αυτιά.
Η γενεαλογία των μικρών αυτών τεριέ ιχνηλατείται στην ύπαιθρο της Ανατολικής Αγγλίας, κυρίως στις περιοχές γύρω από το Νόριτς και το Κέιμπριτζ. Τον 19ο αιώνα, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι εκτιμούσαν τους μικρούς, σκληρά δουλευτάρηδες τεριέ που μπορούσαν να κυνηγούν σε τρύπες και στενούς χώρους — δυνατότητα που οι μεγαλύτερες ράτσες αδυνατούσαν να προσφέρουν. Αργότερα, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ τους υιοθέτησαν ως καθημερινούς συντρόφους, προσδίδοντάς τους το παρατσούκλι «Cantab Terrier».
Drop Ears vs Prick Ears
Η διαφορά που τελικά έγινε η αφορμή για τον διαχωρισμό ήταν το σχήμα των αυτιών. Ο όρος «drop ears» (πεσμένα αυτιά) περιγράφει αυτιά που γέρνουν μπροστά, σχηματίζοντας ένα χαρακτηριστικό V — αυτά είναι τα αυτιά του Norfolk. Ο όρος «prick ears» (όρθια αυτιά) περιγράφει αυτιά που στέκονται κατακόρυφα — αυτά είναι τα αυτιά του Norwich.
Εκτός από την εμφανή αισθητική διαφορά, τα δύο είδη αυτιών επηρεάζουν ελαφρώς και την έκφραση του σκύλου. Ο Norfolk με τα πεσμένα αυτιά έχει μια πιο στρογγυλή, παιχνιδιάρικη έκφραση, ενώ ο Norwich με τα όρθια αυτιά φαίνεται πιο επιφυλακτικός και έτοιμος. Για τους θεατές των εκθέσεων ομορφιάς, η διαφορά ήταν αρκετά αισθητή ώστε να δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με τα κριτήρια αξιολόγησης: πώς μπορείς να κρίνεις τα αυτιά ενός σκύλου αν το ιδεώδες διαφέρει ανάλογα με τον τύπο;
Οι εκτροφείς που προτιμούσαν τον τύπο με τα πεσμένα αυτιά άρχισαν σταδιακά να διαχωρίζουν τις γενεαλογίες τους, να οργανώνονται και να πιέζουν για επίσημη αναγνώριση. Η πίεση αυτή συσσωρεύτηκε για αρκετές δεκαετίες πριν ο Kennel Club αποφασίσει να δράσει.
UK Kennel Club Διάσπαση 1964
Το 1964 ο Kennel Club της Βρετανίας ανακοίνωσε επίσημα τον διαχωρισμό. Ο τύπος με τα πεσμένα αυτιά θα ονομαζόταν πλέον Norfolk Terrier — το όνομα επιλέχθηκε προς τιμήν της αγγλικής κομητείας Norfolk, η οποία αποτελούσε τμήμα της ιστορικής εκτροφικής περιοχής. Ο τύπος με τα όρθια αυτιά διατήρησε το ιστορικό όνομα Norwich Terrier, δεδομένου ότι το Νόριτς ήταν η πόλη που συνδεόταν πιο άμεσα με την αρχική εκτροφή.
Ο διαχωρισμός δεν ήταν απλώς κοσμητικός. Σήμαινε χωριστά βιβλία γενεαλογίας, χωριστά πρότυπα ράτσας, χωριστές κατηγορίες στις εκθέσεις και — κατ’ επέκταση — χωριστές εκτροφικές γραμμές. Δεν επιτρεπόταν πλέον η διασταύρωση μεταξύ Norfolk και Norwich. Κάθε ράτσα θα έπρεπε να αναπαράγεται αμιγώς στο εξής.
Για πολλούς εκτροφείς που εργάζονταν εδώ και χρόνια και με τους δύο τύπους, αυτή η απόφαση απαιτούσε προσαρμογή. Έπρεπε να επιλέξουν — ή να χωρίσουν τα κοπάδια τους. Ορισμένοι κράτησαν και τους δύο τύπους, αλλά πλέον υπό εντελώς διαφορετικές εκτροφικές κατευθύνσεις.
AKC Διάσπαση 1979
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αμερικανική Κινολογική Ένωση (AKC) ακολούθησε αργότερα. Μέχρι το 1979, οι αμερικανικοί εκτροφείς και εκθέτες εξακολουθούσαν να θεωρούν τους δύο τύπους μία ράτσα — ο αμερικανικός τίτλος ήταν ακόμα «Norwich Terrier» για αμφότερα τα αυτιά. Το 1979 ο AKC ανακήρυξε επίσης τον Norfolk Terrier ως ξεχωριστή ράτσα, ευθυγραμμιζόμενος με την βρετανική απόφαση — με καθυστέρηση δεκαπέντε ετών.
Αυτή η καθυστέρηση είχε συνέπειες στον αμερικανικό εκτροφικό κόσμο: μεγάλο μέρος της αμερικανικής γενεαλογίας ήταν αναμεμιγμένη, και η διαλογή ανά τύπο αυτιών απαιτούσε προσεκτική ανασκόπηση των γενεαλογικών δέντρων. Ορισμένα ζώα που είχαν χρησιμοποιηθεί ως ιδρυτικοί αναπαραγωγείς και στις δύο κατηγορίες έπρεπε να αποκλειστούν ή να αξιολογηθούν εκ νέου.
Η αναγνώριση από τον AKC αποτέλεσε ορόσημο για τους αμερικανούς εκτροφείς του Norfolk, οι οποίοι μπόρεσαν πλέον να οργανωθούν επίσημα, να ιδρύσουν συλλόγους ράτσας και να διαγωνίζονται σε μεγάλες εκθέσεις υπό το σωστό όνομα.
Σύγχρονη Εκτροφή
Σήμερα, ο Norfolk Terrier και ο Norwich Terrier είναι δύο απολύτως ξεχωριστές ράτσες — τόσο επίσημα όσο και πρακτικά. Ο αριθμός των εγγεγραμμένων Norfolk στη Βρετανία παραμένει μέτριος: η ράτσα δεν ανήκει στις πιο δημοφιλείς, αλλά διατηρεί μια σταθερή βάση φίλων που εκτιμούν τα χαρακτηριστικά της. Αντίστοιχη εικόνα παρατηρείται και στις ΗΠΑ, όπου ο Norfolk παραμένει μια ράτσα που κερδίζει θαυμαστές χωρίς να γίνεται «μόδα».
Τα σύγχρονα εκτροφικά προγράμματα εστιάζουν στη διατήρηση του χαρακτηριστικού τριχώματος, της σωστής κατασκευής και του ιδιότυπου χαρακτήρα. Η υγεία είναι επίσης προτεραιότητα: ο νόσος της μιτροειδούς βαλβίδας της καρδιάς είναι γνωστό πρόβλημα σε μικρές ράτσες, και ευσυνείδητοι εκτροφείς ελέγχουν τους αναπαραγωγείς τους.
Norfolk vs Norwich Σήμερα
Πώς ξεχωρίζουμε τον Norfolk από τον Norwich; Πέρα από τα αυτιά, υπάρχουν λεπτές διαφορές στην κεφαλή — ο Norfolk τείνει να έχει ελαφρώς πλατύτερο κρανίο και η γενική έκφρασή του θεωρείται «μαλακότερη». Από πλευράς χαρακτήρα, και οι δύο ράτσες μοιράζονται την υψηλή ενέργεια, την τάση για κυνήγι και τον κοινωνικό χαρακτήρα. Τυχόν διαφορές στη συμπεριφορά οφείλονται περισσότερο στον μεμονωμένο σκύλο και την εκτροφή παρά σε ουσιαστικά χαρακτηριστικά της ράτσας.
Για έναν ιδιοκτήτη που δεν συμμετέχει σε εκθέσεις, η επιλογή ανάμεσα στις δύο ράτσες ισοδυναμεί ουσιαστικά με επιλογή μεταξύ πεσμένων και όρθιων αυτιών. Και οι δύο είναι εξαιρετικοί σύντροφοι, και οι δύο έχουν παρόμοιες ανάγκες φροντίδας, και οι δύο ζουν καλά σε αστικό περιβάλλον.
Σημείωση: Αυτό το άρθρο έχει ιστορικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Για οποιαδήποτε απόφαση σχετικά με την επιλογή ράτσας ή εκτροφέα, συμβουλευτείτε πάντα αδειούχο κτηνίατρο ή πιστοποιημένο εκτροφέα.
Συμπέρασμα
Η διάσπαση του 1964 δεν ήταν απλώς γραφειοκρατική αλλαγή — ήταν η επίσημη αναγνώριση μιας διαφοράς που οι εκτροφείς γνώριζαν εδώ και δεκαετίες. Ο Norfolk Terrier βγήκε από τη σκιά του Norwich με το δικό του όνομα, τα δικά του πρότυπα και τη δική του κοινότητα. Σήμερα, ο μικρός σκύλος με τα πεσμένα αυτιά και το ατημέλητο τρίχωμα αντιπροσωπεύει ένα ανεξάρτητο κεφάλαιο στην ιστορία των βρετανικών τεριέ — ένα κεφάλαιο που γράφτηκε με υπομονή, επιμονή εκτροφέων και μια ιστορική απόφαση σε μια αίθουσα συνεδριάσεων στο Λονδίνο.