Μια αλλαγή σε ένα ένζυμο που οι κτηνίατροι μετρούν ήδη συχνά στις εξετάσεις αίματος ίσως δείχνει νωρίς ποιοι σκύλοι κινδυνεύουν από τις παρενέργειες της θεραπείας για την ανοσολογικής αιτιολογίας αιμολυτική αναιμία (IMHA). Αυτό υποστηρίζει μελέτη του Royal Veterinary College (RVC) του Λονδίνου, που δημοσιεύτηκε στις 28 Οκτωβρίου 2026 στο επιστημονικό περιοδικό PLOS ONE.

Τι είναι η IMHA

Στην IMHA το ανοσοποιητικό σύστημα του σκύλου «βλέπει» τα δικά του ερυθρά αιμοσφαίρια ως απειλή και τα καταστρέφει. Σύμφωνα με το RVC, είναι η συχνότερη νόσος του σκύλου που οφείλεται σε δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού. Μπορεί να προκαλέσει έντονη αδυναμία, χλωμά ή κίτρινα ούλα και γρήγορη αναπνοή, ενώ η θνησιμότητα που αναφέρεται κυμαίνεται από 35% έως 70%. Μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε φυλή, αλλά ως φυλές με αυξημένο κίνδυνο αναφέρονται τα κόκερ σπάνιελ, τα σπρίνγκερ σπάνιελ, τα ιρλανδικά σέτερ και τα μαλτέζ.

Η θεραπεία καταστέλλει το ανοσοποιητικό, κυρίως με γλυκοκορτικοειδή (κορτιζονούχα). Τα φάρμακα αυτά μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές παρενέργειες, όπως έντονη δίψα και συχνοουρία, ιδίως όταν χορηγούνται για μεγάλο διάστημα. Όπως σημειώνει το RVC, σε ορισμένες περιπτώσεις οι παρενέργειες συμβάλλουν ακόμη και σε αποφάσεις για ευθανασία, ενώ η ίδια η νόσος είναι υπό έλεγχο.

Τι εξέτασε η μελέτη

Η ομάδα, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια Barbara Glanemann, παρακολούθησε 29 σκύλους με IMHA στο νοσοκομείο Queen Mother Hospital for Animals του RVC, στα πρώτα στάδια της θεραπείας. Χρησιμοποίησε δείγματα αίματος που είχαν ήδη ληφθεί για τη συνήθη κλινική φροντίδα και κατέγραψε πώς άλλαζαν οι εργαστηριακές τιμές, τα κλινικά σημεία και η δραστηριότητα γονιδίων του ανοσοποιητικού και γονιδίων που ρυθμίζονται από τα κορτικοειδή.

Τα ευρήματα

Πολλές τιμές άλλαξαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας, και οι ερευνητές περιγράφουν έξι βασικά μοτίβα μεταβολής. Καμία από τις μεταβλητές δεν σχετίστηκε με ταχύτερη ανάρρωση από την αναιμία. Η πρώιμη άνοδος της αλκαλικής φωσφατάσης (ALP), ενός ηπατικού ενζύμου, συνδέθηκε όμως με εντονότερη πολυδιψία (υπερβολική δίψα) δύο έως τρεις εβδομάδες αργότερα.

«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι συνηθισμένες εργαστηριακές αλλαγές νωρίς στη θεραπεία μπορεί να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα πώς ανταποκρίνεται κάθε ασθενής και πόσο υψηλός είναι ο κίνδυνος παρενεργειών», δήλωσε η Glanemann, σύμφωνα με την ανακοίνωση του RVC.

Τι σημαίνει για τους ιδιοκτήτες

Η μελέτη είναι μικρή και οι ίδιοι οι συγγραφείς παρουσιάζουν την ALP ως «υποψήφιο» δείκτη για περαιτέρω έρευνα, όχι ως εργαλείο που αλλάζει ήδη τη θεραπεία. Δεν πρέπει να διακόψετε ή να αλλάξετε μόνοι σας τη δόση κορτιζόνης. Αν ο σκύλος σας παίρνει θεραπεία για IMHA και πίνει ή ουρεί πολύ περισσότερο, ενημερώστε τον κτηνίατρό σας, που θα αποφασίσει αν χρειάζεται προσαρμογή. Χλωμά ή κίτρινα ούλα, ξαφνική αδυναμία ή λαχάνιασμα χωρίς λόγο θέλουν άμεση κτηνιατρική εξέταση.

Πηγή: Swann J.W., Nerhagen S., Szladovits B. et al., PLOS ONE (2026), doi:10.1371/journal.pone.0359710 · Ανακοίνωση του Royal Veterinary College, 28/10/2026.

Το άρθρο συντάχθηκε με τη βοήθεια εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης και ελέγχθηκε από τη σύνταξη πριν από τη δημοσίευση, σύμφωνα με τη συντακτική μας πολιτική.